آنانی که در ایران زندگی می‌کنند احتمالا با این تابلو در رستوران‌ها، کافی‌شاپ‌ها، ادارت دولتی و خیلی جاهای دیگر  مواجه شده‌اند که: «لطفا حجاب اسلامی را رعایت فرمایید» و گاهی قید «جدا» هم برای مزید تاکید افزوده می‌شود و یا آن‌ها که می‌خواهند جمله‌ی مودبانه‌تری بنویسند، می‌نویسند: «از شما که حجاب اسلامی را رعایت می‌کنید، متشکریم» و یا آن‌ها که می‌خواهند خوش‌رقصی بهتری برای اداره‌ی اماکن کنند و یا تحت فشار بیشتری هستند، می‌نویسند: «از پذیرش افراد بد حجاب معذوریم» و یا «رعایت حجاب اسلامی در این مکان الزامی است» و در جایی دیدم که نوشته بود «به دستور اداره‌ی محترم اماکن...الخ».
آن‌چه که رخ می‌دهد این است: هیچ کدام از این جملات خبری و دستوری فوق و مشابه‌های آن‌ها، معنای خود را افاده نمی‌کنند. یعنی از شما خواسته نمی‌شود که حجاب را رعایت کنید یا رعایت آن در این مکان الزامی است. نشانه‌ی آن هم این است که در عمل کسی جلوی شما یا همسر یا دختر یا خواهر یا دوست‌ شما را نمی‌گیرد. تمام این‌ها برای بقای مکانی است که در آن این تابلو نصب شده، همین و بس.
جالب‌ترین چیزی که در این مورد دیدم، پیتزافروشی‌ای است در مشهد،‌ (که پیتزای‌اش به نظر من عالی است و من همیشه با بانو آن‌جا می‌روم و دوستان‌ام را هم آن‌جا می‌برم و اتفاقا داریوش را هم یک‌بار برده‌ام) که نوشته است با توجه به شرایط موجود!!! و برای بقای این واحد، لطفا حجاب اسلامی را رعایت فرمایید. این صادقانه‌ترین تعبیری است که دیده‌ام. (متاسفانه دوربین‌ام سوخت والا عکسی از این تابلو می‌گرفتم و در این وبلاگ می‌گذاشتم)
داستان ساده‌ای است. همه‌ی ما به الفاظی که از معنای خود تهی شده‌اند، عادت کرده‌ایم. تنها یک چیز مهم است: چگونه می‌توان با الفاظی تهی، به بقای مختصر خود ادامه داد.
وقتی بخواهی یک رعایت یک فرع فقهی را الزامی کنی، آن‌چیزی که نصیب تو می‌شود، رعایت آن فرع فقهی نیست، بلکه آن‌‌چه که نصیب‌ات می‌شود این‌ است: فرمالیسم (قشری‌گری)، ریا و تظاهر، الفاظ تهی شده از معانی و کارهای تهی شده از فایده.
در همه‌ی کشورهای دیگر، اگر کسی به حجاب معتقد است، که حجاب دارد و حتا تارمویی از او هم بیرون نیست و یا اعتقاد ندارد که هر طور دلش بخواهد بیرون می‌آید اما وقتی تو بخواهی چیزی را برای آدمیانی با پیشینه‌ای بس متفاوت، الزام کنی، چیزی که نصیب تو می‌شود این است: در این مورد، شیر بی یال و دم اشکمی به نام پدیده‌ی بد حجابی که به مارماهی ماند، نه این تمام نه آن. پدیده‌ای که تنها به کار بی‌معنی کردن جملات و بی‌فایده کردن کارها و دهن‌کجی عملی به یک سیستم معیوب می‌آید.
 اما به همین رضا می‌دهی و بی خبر از همه‌چیز در تریبون نماز جمعه یکی از مهم‌ترین دستاوردهای نظام را حجاب داشتن زنان می‌خوانی و نشان می‌دهی که خیلی بیش‌تر از آن‌چه ما فکر می‌کردیم، قشری هستی و بی‌خبر یا اهل تغافل.
چه اشکالی دارد که الفاظ معانی خود را ندهند؟ چه اشکالی دارد که همه بدانیم که الف، ب است، نه یعنی الف، ب است؟ یا الف را جدا رعایت کنید، نه یعنی  الف را جدا رعایت کنید؟ نتیجه این است: به الفاظ ظلم کرده‌ایم. خوب، کرده باشیم، مگر چه می‌شود؟ این‌جاست که سخن کنفوسیوس، معنی می‌یابد که: «ظلم‌هایی که بر آدمیان می‌رود، از ظلم‌هایی است که بر واژگان می‌رود.»
وقتی الفاظ، معنای خود را ندهند، و تو با شنیدن آن‌ها به معنای آن‌ها دلالت نشوی، حساسیت خود را نسبت به واژگان از دست خواهی داد و این یعنی تو نسبت به همه‌چیز کرخت خواهی شد: استبداد، ظلم، نادرستی و حتا خود تهی شدن واژگان، و این کرختی درست همان چیزی است که مستبد و نظام‌اش می‌خواهد: سرها در گریبان، نفس‌ها مرده....
کافی است به وراجی‌های رادیو-تلویزیونی توجه کنید. همه‌ی ما در ماشین یا در خانه آن‌ها را می‌‍شنویم و می‌دانیم حتا مجری هم بعید نیست که به آن‌‌ها اعتقاد نداشته باشد (یکی از دوستان اصلاح‌طلب من از دغدغه‌ی معاش، مجری تلویزیون خراسان شده است، وقتی چیزهایی در مورد انقلاب و یا مذهب را از رو می‌خواند، خوب به چشمان‌اش از پشت شیشه‌ی تلویزیون خیره می‌شوم، می‌توانی کرختی و بی احساسی را نسبت به جملاتی که سعی می‌کند تاثیرگذار بخواند، به وضوح ببینی) مجری هم می‌داند که مخاطبان‌اش به این حرف‌ها اعتقاد نخواهد داشت اما خوب دیگر به شنیدن آن‌ها عادت کرده‌ایم حتا شاید اگر میکروفون تلویزیون روزی جلوی ما نیز قرار بگیرد خود ما هم همان‌ها را بگوییم که به شنیدن آن عادت کرده‌ایم و گوش‌های‌مان از شنیدن آن‌ها کرخت شده.
ضرب ‌ا‌لمثل‌های رایج یک جامعه، خوب وجدان جمعی آن جامعه را نشان می‌دهد: «حرف، باد هواست»
آن کس که بخواهد به دیگری ظلم نکند، به واژه‌ها سخت می‌گیرد.